Alpha: Een wereld van verschil

Twintig jaar geleden maakt Jerke (20) voor het eerst kennis met Alpha. Als baby. En later als kind. Jerke: ‘Ik herinner me Alpha bij ons thuis. Wij aten als kinderen gezellig mee. Dat was heel gewoon. We hadden wel vaker onbekenden over de vloer. Na de maaltijd gingen de grote mensen met elkaar praten. Dan was de tussendeur dicht. Na afloop bleven ze vaak nog wel een uur of langer zitten om gezellig na te praten. Het was me duidelijk dat Alpha iets deed met die mensen.‘

Ratio
Met een voorganger als vader is het geloof dagelijks prominent aanwezig. Op zijn vijftiende doet Jerke belijdenis van zijn geloof. Dat is niet het eindpunt van zijn zoektocht, maar markeert juist het begin. Jerke: ‘Na mijn belijdenis ging ik mij afzetten en had ik een tijd geen zin in geloof en de kerk. Ik ging wel, maar vooral voor de mensen en voor de gezelligheid.’ In deze periode komt hij veel in contact met mensen die niet geloven, of ergens anders in geloven. Het zet hem aan het denken. Hij plaatst vraagtekens bij de christelijke waarden die hij heeft meegekregen. Jerke: ‘Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie: Deze waarden zijn gebaseerd op liefde. Ze zijn opbouwend. Constructief. Daar wordt de wereld beter van.’ Hij gelooft dus, maar dat geloof is gebaseerd op verstand en het is niet verbonden met God. Hij krijgt een vriendin, die ook christelijk is opgevoed. Samen willen ze het geloof een plek geven in hun relatie. Daarom besluiten ze om samen Alpha te doen. Én omdat Jerke iets van God wil ervaren. Iets merken. Iets voelen.

Alpha
Jerke gaat er vol voor. Hij zegt zelfs andere verplichtingen af om bij Alpha te kunnen zijn. In het begin van de cursus houdt hij zich in. Hij houdt ervan om in gesprekken ‘advocaat van de duivel’ te spelen en kritische vragen te stellen, maar wil niet storend aanwezig zijn in de zoektocht van andere deelnemers. Zijn vader overtuigt hem tijdens een gesprek om zichzelf te zijn: ‘Het geloof is zo waar, dat het bestand is tegen kritiek. Je mag het op de proef stellen.’ Na dit gesprek wordt Jerke vrijer. Hij stelt heel veel vragen. Kritische vragen. Vragen die niet altijd worden beantwoord.

Vervuld
Dan komt het Alpha-weekend. Voor veel deelnemers een bijzondere tijd. Voor hem niet. Hij vindt het heel gezellig, maar merkt niets van God: ‘Ik had er meer van verwacht. Teleurgesteld dacht ik: God bestaat niet, of Hij wil niks met mij te maken hebben.’ Op de laatste dag van het weekend deelt hij deze teleurstelling met zijn moeder. Meteen begint ze te bidden en dan gebeurt er iets: ‘Ineens kwamen er tranen en begon ik te trillen. Dat trillen duurde ongeveer een uur. Ik was niet verdrietig of bang. Het voelde juist fijn. Alle spanning verdween uit mijn lijf. Ik werd heel blij. Vóór dit moment was mijn geloof een ideologie. Een theorie. Dat is nu anders. God is realiteit geworden voor mij. Een God die bij je wil zijn. Die een relatie met je wil. Die wil dat je de beste versie van jezelf wordt.’

Verbonden
Net als na zijn belijdenis is deze ervaring geen eindpunt maar een begin. Hij gaat aan de slag. Hij slaat vaker de Bijbel open en leest veel boeken. Maar ook de ervaringen met God blijven. Jerke: ‘Zo nu en dan ervaar ik weer hetzelfde als tijdens het Alpha-weekend. Niet meer zo heftig, maar hetzelfde gevoel. Ook bid ik. Alleen of samen met mijn vriendin. Mijn moeder zei tijdens haar gebed: “Hij is er al lang.” Ze had gelijk. God was er al tijdens die eerste Alpha toen ik nog een baby was. Maar tijdens de afgelopen Alpha vond ik hem. Of Hij mij. Of wij elkaar. Die ervaring maakt voor mij een wereld van verschil.’

21 februari 2019
Albert Tolsma