Haar hele leven gelooft Anita (34) al in God. Als kind werd ze door haar ouders meegenomen naar de kerk. Naarmate ze ouder werd, had ze het gevoel dat er in de kerk vooral veel regels waren, en worstelde ze met hoe zij daarbinnen haar relatie met God vorm kon geven. Anita: ‘Ik had behoefte aan meer gevoel, aan contact. Dus ging ik vragen stellen, thuis en in de kerk. Waarom doen we de dingen zoals we ze doen en wat maakt dat we daar niet van af willen wijken?’ De antwoorden bleven uit. God bleef op afstand. Geloof werd iets van de buitenkant, een kwestie van bepaalde dingen wél en andere dingen níét doen. Angst om niet goed genoeg te zijn en het niet goed genoeg te doen kreeg haar in zijn greep en ze voelde zich gevangen.
Worsteling
In 2008 verhuist Anita naar Assen. Ze gaat op zichzelf wonen en wordt actief lid van een kerk. Ze begeleidt er een jongerengroep en is lid van een huisgroep. Anita: ‘Ik was energiek en heel enthousiast, maar dat was de buitenkant. Een mooi laagje. Maar van binnen stormde het. Ik had het gevoel dat God onbereikbaar was en dat ik met mijn strijd bij niemand terecht kon. Dat voelde heel eenzaam. Mensen zagen mijn worsteling niet. Die liet ik ook niet zien. Soms kwam ik op zondag de kerk weer uit zoals ik erin was gegaan. Dan had ik geen enkel gesprek gevoerd, terwijl ik contact met mensen zo nodig had. Echt contact, geen knikjes, geen koetjes en kalfjes.’
Loslaten
‘Ik bleef naar de kerk gaan. Omdat dat moest, omdat ik het zo geleerd had, één van de vele regeltjes. Op zondagen voelde ik mij slechter dan op andere dagen, als een soort omgekeerde Kortjakje. Ik voelde me opgesloten in mijn kooi. Een vriendin had goede raad: Blijf op zondag maar eens thuis en kijk wat er gebeurt. Dus pakte ik op zondagen de fiets. Een boek mee en ergens onderweg lekker lezen. Zo ontdekte ik nieuwe dingen en kwam er ruimte en vrijheid. In plaats van mij nog langer aan God te bewijzen, vroeg ik aan Hem om zich aan mij te laten zien, midden in mijn strijd. Ook tijdens de bijbelstudie die ik wekelijks deed – één op één met een vrouw die ik kende – ervoer ik ruimte. En contact. Écht contact. Deze vrouw raadde mij aan om Alpha te gaan doen.’
Bevrijdend
Zo komt Anita terecht bij Alpha van Assen Zoekt, in een nieuwe groep met allemaal onbekende mensen. De eerste avond wordt ze gekoppeld aan Mirjam. Die blijkt opgegroeid te zijn in dezelfde plaats als zij en op dezelfde zwemclub te hebben gezeten. Daarmee gaat het contact als vanzelf. De eerste weken geniet ze van de cursus en van de nieuwe contacten, maar toch knaagt er iets van binnen. Anita: ‘Het ging niet over mijn diepere laag. Niet over mijn strijd. Die woedde nog steeds in mij. Tijdens het Alpha-weekend voelde ik me in-en-in-verdrietig. Ik had verdriet om dat meisje en haar worsteling met de angst waarin ze al zo lang opgesloten zat.’ Op de zaterdag komt daar verandering in. Mirjam en een ander teamlid bidden met haar. Anita: ‘We brachten mijn strijd, mijn vastzitten aan regels, mijn angst en eenzaamheid bij God. We legden al mijn pijn bij Hem. Dat gaf zoveel rust en vertrouwen. Dat was bevrijdend.’
Alpha
De rest van de cursus vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plek en komt er ruimte voor het ervaren van Gods liefde, ook voor Anita. Daarna blijft ze betrokken bij Alpha. Ze heeft inmiddels vijf cursussen als medewerker meegedraaid in het Alpha-team. Anita: ‘Ik heb verschillende groepen geleid en presentaties verzorgd. En wat zo bijzonder is: nu bid ik zelf met anderen. Dat vind ik elke keer nog spannend, maar zo mooi om te doen. Er komen soms heftige dingen naar boven, maar die leg ik dan weer bij God neer. Samen bidden voelt voor mij letterlijk als het doorgeven van warmte. Van liefde. En liefde doorbreekt alle grenzen. Dat heb ik zelf ervaren.’
Welkom
De komende cursus doet ze weer mee, maar deze keer vanuit een huis in Peelo. Anita: ‘Mensen kunnen nu op verschillende avonden meedoen aan Alpha en het is dicht bij huis. Ik hoop dat heel veel verschillende mensen hun weg naar Alpha vinden: Mensen die niet gelovig zijn, of mensen die wel geloven, maar graag meer van God willen ervaren. Mensen die vastgelopen of cynisch zijn. Mensen die antwoorden zoeken op hun vragen. Mensen die eenzaam zijn en op zoek naar warmte en een goed gesprek. Iedereen is van harte welkom.’
8 maart 2019, Albert Tolsma